Seniorita @ Misteryosa.com

Grabe, ito na ang magiging matinong post ko for today!!! Hmm… ang sakit sakit nga naman talaga ng pakiramdam pag iniwan ka ng taong mahal mo noh? Grabe, nung una akala ko siya na. Akala ko magkakarelasyon na ako. Dati-rati puro fling lang. Nung dumating siya, akala ko siya na! Shet, hello, NO!!! Iniwan niya rin ako sa ere. Sabi ko nga eh, nakakatawa at nakakainis. Akala ko ako lang ang ayaw PA ng commitment pero siya rin pala. Pero ang pinagkaiba namin, ako hindi ko pa siya kayang i-let go dahil ang sabi ko sa sarili ko, hindi ko kailangang magmadali. mas nanaisin ko pang andito muna siya at kilalanin ko pa siyang maigi. Pero ayun, nauna pala siyang maggive-up! Mas pinili niyang wala na lang ako. Parang gago lang ako kasi naiinis ako sa nangyayari. Bakit? Kasi nasasaktan ako. Hindi ko akalain ganito ‘to kasakit!! Pucha, ito pa, malaman-laman ko ang, na may iba na pala!! Hayup! Ginawa akong gago!

Hay, wala na akong masabi. Masyadong masakit. Pero kaya ko siyang kalimutan, hindi ko lang alam kung gaano katagal.

At dahil depressed ako, nanonood na lang ako ng TV. Hehehe. To get the mood lighter, I watch american series. Wala lang! Natatawa lang ako kasi many girls have breast augmentation surgery. hahaha. May napanood akong Korean movie, hehehe. She was soo fat that she had herself a surgery mula ulo hanggang paa including that *breast*.. Hehehe. Hindi siya makagalaw ng maayos dahil bawal daw mahawakan ng iba. Shet. I won’t bring pain to myself  like that!

his week was marked by several student actions that successfully prevented moves to make education less accessible. Among the policies that were either delayed or prevented are:

• an almost-2000% tuition hike in the Polytechnic University of the Philippines
• approval of tuition hike proposals in most of the 233 private schools that violated consultation guidelines

However, many issues continue to affect the Filipino youth’s right to a quality and accessible education, such as the continued implementation of forced graduation fees, and the ‘no permit, no exam’ policy, as well as tuition and other fee increases in private universities.

On Monday, March 29, students will again take to the streets to demand an emergency budget allocation for education and the prevention of any and all tuition and other fee increases for the coming school year. We in the KABATAAN Online Team invite you to show your support, both in the streets and online.

That’s why we invite you to take part in our Blog Action Day on Education this Mar.29.

Here’s how you can participate: write a blog entry on the theme “Education is a Right” on Monday (or prepare one before and just post it on that day).

You can write about the present state of our education system, and how well (or unwell) is the youth’s right to a quality and accessible education being implemented. You can write about the conditions in your school, or your personal struggles with regards to finishing your studies.

You can also write about your opinion on the PUP & UP protests, the issues surrounding the events, or even a personal narrative if you were able to participate. You can choose to write about the importance of education and the education system to Filipinos and the Phil. society in general.

After writing your entry, post a link to this page. Also, (especially if you are blogging on a social network like Facebook or Friendster) post the link to your entry at this page’s Comments section. This way, we’ll be able to monitor how many bloggers are participating and we can thank those who did. And don’t forget to insert this blog button into your entry with the following code

<p style=”text-align: center”><a href=”http://kabataanpartylist.com/”><img class=”aligncenter” src=”http://photos-f.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash1/hs437.ash1/24160_1316239519549_1637557695_768710_2965287_n.jpg” alt=”” width=”200? height=”300? /></a></p>

Here are other ways you can participate in the Blog Action Day for Education:

Post this message in your Facebook, Friendster, etc. Status: “Everyone has the right to a quality and accessible education. If you agree, please post this as your Status for the whole day on March 29”

Make this picture your profile pic in your various social network accounts for the entire day

Education is a right. Let’s all stand up for our rights on March 29.

[UPDATE!] My bad, I didn’t know this ‘vote’ thing is open just for Candymag users. Sorry guys. Anyway, thanks for the support.

Yey., Just got to try this one. LOL. I know it’s not a crime when you nominate your own blog in a contest, right? Hahaha. I must have been guilty.  *grin* So then, I submitted my blog to candymag blog awards and they accepted my application despite the fact that the deadline’s up already. I submitted my entry July 20 but it said there all entries must be in, on or before July 15. Hahaha

Friends and online buddies, vote for me. Yey.  It’s very much appreciated.

What to do:

1. Click the sticker above.

2. Rate my blog from 1 to 5 with 5 being the highest.

That’s it. Super thanks. Mwah!

WOooooooooo!

Nasaan ang huling post ko?

Wordpress. Anu na? may galit ka ba sa akin?

Ganyanan na!!

Babawi ako dahil gusto ko! Tang-ina! Pababa na nang pababa ang grades ko ah. Hindi naman ako ganito dati. Hindi ako ito. Kailangan kong bumawi. Bumangon sa kung anumang karupukan ng utak meron ako ngayon. Kailangan kong magfocus. Iyon sa tingin ko ang mas kailangan kong gawin. Magfocus. Nawawala na ako sa track. Masyado nang magulo buhay ko, pati pag-aaral ko nadadamay. Marami akong pangarap para sa sarili ko kaya gagalingan ko! Seryoso ako.

Sana…

Sana lang…

Matandaan ko ang lahat ng ito sa takdang araw.

Ito ang parte ng buhay ko kung kailan nagkakasabay-sabay ang lahat. Family issues, Acads, Love life. Kaloka!

Sa totoo lang, mas gusto kong mag-emote ngayon ukol sa isang bagay na nagpapagulo ng utak ko. Gusto ko lang naman kasi linawin sa sarili ko kung ano ba talaga ang nararamdaman ko para kay *tut*. Parang OO na HINDI. Unang-una sa lahat, sobrang naaappreciate ko yung fact na meron palang taong nakakaappreciate sa akin. At sa puntong ito, si *tut* lang talaga ang unang taong diretsahang nagsabi sa akin ng feelings niya. Ang iba kasi dinadaan pa sa pagpaparamdam [na mas nakakalito]. Kung talagang galing sa puso yung sinabi niya, oh well, sobrang matutuwa ako. Kaso, hindi ako kumbinsido sa salita lang. Meron akong feeling na hindi niya talaga minimean yung sinasabi niya. Though alam kong parte noon ay totoo [in fairness to him].

Sinabi ko naman sa kanya simula’t sapul na priorities ko ay ang pamilya ko at studies ko, syempre. Pero bilang isang makulit at pursigidong? tao… eto, ginugulo niya ang buhay ko! Weird lang kasi, nung minsang hindi ko siya nakita nang isang linggo, na-miss ko siya ng sobra. Pero ayun din yung moment na namimiss ko yung friends ko, mama ko, at kung sinu-sino pa. Kumbaga, state of depression ko yun. At doon, sumabay yung pagkamiss ko sa kanya. Hint na ba yun na meron nga akong feelings for him? Kaya naman nung nalaman ko yung bago niyang number, dahil nawala nga yung fone niya, agad ko naman siyang tinext. At natuwa naman ako na meron na kaming communication ulit. At natutuwa ako pag nakikita ko siya. Weird.

Pero sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado. Hindi ko masusuklian ang feelings niya for me. Sure thing po yun! Gusto ko itong sabihin sa kanya pero natatakot ako baka hindi niya na ako pansinin ulit. Kung anuman ang mangyayari, kung sakaling sabihin ko sa kanya ito…. tatanggapin ko nang maluwag. Kahit wala ng ‘hi-o-hello’ galing sa kanya, oh well, ano pa nga bang magagawa ko?

Natatakot din ako [bilang pagpapatotoo sa sarili ko] na baka hindi ko siya maipaglaban sa parents ko. Kilala ko ang mga magulang ko. Bilang sila’y may mataas na pangarap para sa akin, baka hindi nila matanggap si *tut* na isang mananayaw. Wala namang masama sa ganoong trabaho. Katunayan, hindi lang siya isang mananayaw. Maraming taong nakakakilala sa kanya dahil siya ay nanalo sa isang dance show??? Di ko sure.

Basta, ang hirap!

I just can’t commit. Not yet. Not now.